បណ្ណសារសម្រាប់សមានក្រុម សង្គមខ្មែរ
បិសាចពាក់ស្រោមឥសី
ផ្សាយដោយ ឧត្តម ក្នុង កម្សាន្ត, កំណាព្យ, ខ្ញុំ និង អ្នក, សង្គមខ្មែរ លើ ខែឧសភា 26, 2012
១-ឱកម្ពុជា(អើយ) ជាភូមិកំណើត(អើយ) រនោចគ្មានខ្នើត គ្មានដួងចន្ទ្រា (អើយ)
ទ្វីបលោកងងឹត សត្វរស់រងារ ឱកម្មវេរា ផ្តន្ទាគ្មានលោះ(អើយ)។
២-បិសាចពាក់ស្រោម(អើយ) ឥសីមុខបុណ្យ(អើយ) ទាមចំណែកគុណ ម្តេចពាក់មុខងោះ(អើយ)
កំណាចព្រៃផ្សៃ អប្រិយទុរយស ឬចង់បានឈ្មោះ នរកតផៅ(អើយ)។
៣(R)-សម្លេងទ្រហោ យំសោកស្រណោះ គេខាកគេស្តោះ ឈូសទីលំនៅ(អើយ)
អ្នកក្រទាមសិទ្ធ គេចោតថាខ្លៅ វាយខ្នោះយកទៅ ពង្វែងបន្លំ(អើយ)។
៤-នេះគឺសង្គម(អើយ) ទ្រនុំពស់វែក(អើយ) អ្នកមានអំណាច ធ្វើឬកស្តេចផ្ទុំ(អើយ)
ធាតុពិតជាសត្វ នរកជាប់ឃុំ មួយជាតិជាខ្ញុំ បម្រើនាយទុន(អើយ)។
(ខ្ញុំសរសេរតាមលំនាំបទពាក្យ៤ តាមទំនុកភ្លេង «ចម្រៀងមរណៈ» ឬ ខ្លងខែកហែកលោក (ចំណងជើងខុស) របស់លោក គង្គ ប៊ុនឈឿន ច្រៀងដោយអ្នកចម្រៀងឯក ស៊ីន ស៊ីសាមុត។)
Bonjour Sir
ផ្សាយដោយ ឧត្តម ក្នុង រូបភាព, សង្គមខ្មែរ លើ ខែធ្នូ 23, 2011
សួស្តីលោកប៉ាលីស – Bonjour Sir
រដ្ឋាភិបាលមានអំណួត តែខ្ញុំថាគួរឲ្យអាម៉ាស់
ផ្សាយដោយ ឧត្តម ក្នុង ទស្សនៈខ្ញុំ, សង្គមខ្មែរ លើ ខែធ្នូ 21, 2011
ក្នុងអត្ថបទសារព័ត៌មានខ្មែរដែលខ្ញុំអានព្រឹកនេះ មានចំណងជើងថា
“នាយករដ្ឋមន្ត្រី៖ មកដល់ពេលនេះ ពលករខ្មែរទៅបម្រើនៅក្រៅប្រទេសជិត ២ សែននាក់”
លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រីដែលតំណាងឲ្យរដ្ឋាភិបាលបានលើកឡើងថា រដ្ឋាភិបាលមានកិច្ចសហប្រតិបត្តិការល្អណាស់ ជាមួយស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ និងដៃគូផ្សេងៗ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាព សម្រាប់ពលករខ្មែរ ដែលកំពុងបំរើការងារនៅបរទេស ចំនួន ១៧៧.៤០២ នាក់ ។
ពួកគេត្រូវបានបញ្ជូនទៅធ្វើការ នៅក្នុងប្រទេសថៃ ម៉ាឡេស៊ី ជប៉ុន និងកូរ៉េខាងត្បូង។ រដ្ឋាភិបាលបានប៉ាន់ប្រមាណថា ក្នុងមួយឆ្នាំ ពួកគេអាចផ្ញើប្រាក់ជាមធ្យមប្រហែល ១៨០ លានដុល្លារ មកប្រទេសកម្ពុជា ដែលជាប្រទេសកំណើតរបស់ខ្លួន។
———————-
រដ្ឋាភិបាលហាក់បីដូចជាមានអំណួត តែសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំថាគួរឲ្យអាម៉ាស់ខ្លាំងណាស់ ដែលខ្លួនគ្មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់បង្កើតការងារឲ្យពលរដ្ឋខ្លួនធ្វើក្នុងស្រុក ដែលមានប្រាក់បៀរវត្តន៍សមរម្យ រស់នៅជួបជុំគ្រួសារ ជួបជុំជាតិសាសន៍ឯង។ តើនរណាទៅ ដែលចង់ឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត? តើនរណាទៅដែលចង់ទៅធ្វើខ្ញុំគេដល់ចម្ងាយរាប់ពាន់គីឡូពីស្រុក? តើនរណាទៅចង់ឃ្លាតចាកពីក្រុមគ្រួសារខ្លួនឯង?
តួរលេខខាងលើនេះ ជាតួរលេខអ្នកធ្វើការស្របច្បាប់ នេះមិនទាន់រាប់អ្នកផ្សងព្រេងចូលកាប់ឈើដីគេលើភ្នំដងរែកដែលគេបាញ់ស្លាប់ស្ទើររាល់ថ្ងៃ អ្នកដើរកប៉ាល់ផ្សងព្រេងលើមហាសាគរ អ្នកទៅធ្វើសំណង់ដោយខុសច្បាប់នៅប្រទេសសសៀម ខ្លះក៏ញៀនគ្រឿងញៀនផង ខ្លះធ្វើស្រីខូចផង អ្នកបំរើតាមផ្ទះដែលត្រូវគេរំលោភបំពានផង ស្លាប់នៅឯស្រុកគេខ្លះផង។ល។ បើរាប់បងប្អូនទាំងនោះផង ប្រហែលប្រាក់ចំណូលជិតដល់២០០លានដុល្លាឯណោះ។
អួតទៅ អួតនឹងកម្សោយរបស់ខ្លួនទៅ! រដ្ឋាភិបាលដែលអសមត្ថភាពទប់ស្កាត់ចំណាកស្រុករបស់ប្រជាពលរដ្ឋ គ្មានសមត្ថភាពបង្កើតការងារឲ្យប្រជាពលរដ្ឋមានបៀរវត្តន៍គ្រប់គ្រាន់ គិតតែពីសម្បទានដីធ្លីរាប់សិបឆ្នាំ ដោយមិនដោះស្រាយឲ្យបានត្រឹមត្រូវពីទឹកភ្នែករាស្រ្តដែលជួបផលវិបាក ដែលត្រូវគេរំលោភបំពាន! ខ្មែរអើយខ្មែរ!
មរតកអាមេរិកាំង
ផ្សាយដោយ ឧត្តម ក្នុង ខ្ញុំ និង អ្នក, ប្រវត្តិសាស្រ្ត, សង្គមខ្មែរ លើ ខែធ្នូ 17, 2011
មិត្តអ្នកអានប្រហែលជាឆ្ងល់ហើយមែនទេ តើកំសៀវនេះមានទាក់ទងអីជាមួយអាមេរិកាំង។ បើនិយាយឲ្យត្រឹមត្រូវទៅ ខ្ញុំត្រូវហៅកំសៀវនេះថាលោកបងកំសៀវ ឬពូកំសៀវ ព្រោះអាយុកាលកំសៀវនេះ ច្រើនជាងខ្ញុំជាង១០ឆ្នាំឯណោះ។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំបានប្រាប់ថា កំសៀវនេះគឺធ្វើឡើងអំពីសំបកគ្រាប់បែកដែលអាមេរិកាំងទម្លាក់នៅភូមិស្ទួយ ឃុំអូម្លូ ស្រុកស្ទឹងត្រង់ ខែត្រកំពង់ចាម អំឡុងដើមឆ្នាំ១៩៧៥ គឺមុនខ្មែរក្រហមវាយបែកភ្នំពេញប៉ុន្មានខែប៉ុណ្នោះ។
គួររំលឹកអតីតកាលបន្តិចត្រង់ចំណុចនេះ បើតាមសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តបានកត់ត្រាទុកថា ចាប់ពីឆ្នាំ១៩៦៨ ដល់ឆ្នាំ១៩៧០ កងទ័ពខ្មែរក្រហមគ្រាន់តែជាកងឧទ្ទាមតូចតាចមួយប៉ុណ្ណោះ។ អាវុធយុទ្ធភ័ណ្ឌក៏មិនសូវជាមានអ្វីធំដុំប៉ុន្មានដែរ។ ការទម្លាក់សម្តេច នរោត្តម សីហនុ នៅឆ្នាំ១៩៧០ ដោយលុនណុលនិងមានការគាំទ្រពីអាមេរិកកាំង គឺជារបត់ដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់បដិវត្តន៍របស់ពួកខ្មែរក្រហម។ ក្រោយពេលលន់ណុលឡើងក្តាប់អំណាច ពួកខ្មែរក្រហម បានបង្កើតចលនាតស៊ូក្នុងព្រៃកាន់តែធំទៅៗ។ គ្រាប់បែករាប់ពាន់តោនត្រូវបានទម្លាក់អំឡុងពីឆ្នាំ១៩៧០ ដល់ ៧៥ ដោយយន្តហោះអាមេរិកដើម្បីកំទេចចលនាតស៊ូទាំងនោះ។ ឯកំសៀវខាងលើនេះ គឺជាសំបកគ្រាប់មួយក្នុងចំណោមរាប់ម៉ឺន រាប់សែនគ្រាប់ ដែលម្តាយខ្ញុំរើសយកទៅឲ្យជាងដែកឆ្នៃជាកំសៀវប្រើប្រាស់រហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។
ស្លេស៍ត្រឹមប៉ុណ្នេះ សម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្របន្តខ្ញុំនឹងមិនរៀបរាប់ឲ្យវែងឆ្ងាយនោះទេ គ្រាន់តែចង់បង្ហាញបងប្អូនឲ្យបានដឹងខ្លះៗពីប្រវត្តិកំសៀវសាមញ្ញមួយនៅផ្ទះខ្ញុំប៉ុណ្នោះ។ នៅមានឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ផ្សេងទៀត ដូចជាវែកឆា ស្លាបព្រា ខ្ទះ ។ល។ ដែលផ្ទះខ្ញុំនៅប្រើនៅឡើយសុទ្ធតែមានប្រវត្តិយូរលង់គ្រាន់បើ និយាយឲ្យខ្លីទៅ សុទ្ធតែរៀមច្បងខ្ញុំទាំងអស់។
————————-
Related Articles
គេចពីពុករលួយ – Repost
ផ្សាយដោយ ឧត្តម ក្នុង ទស្សនៈខ្ញុំ, ទស្សនៈឡប់ៗ, សង្គមខ្មែរ លើ ខែធ្នូ 16, 2011
ខ្ញុំធ្លាប់ដាក់ប្រកាសនេះម្តងរួចហើយកាលពីមួយឆ្នាំមុន។ ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំស្គាល់មនុស្សម្នាក់ គាត់គឺជានិស្សិតច្បាប់។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ជិតប្រឡងមេធាវីហើយ វាគឺជារឿងដែលគាត់ខ្វល់ខ្វាយជាខ្លាំង។
គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា “សមត្ថភាពខ្ញុំមិនសូវពូកែទេ តែខ្ញុំមានទំនុកចិត្ត តែខ្វះ$“
ខ្ញុំសួរថា “តើគេត្រូវការប៉ុន្មាន?”
គាត់ឆ្លើយថា “18000$$$”
ខ្ញុំរាប់ពីសូន្យថយក្រោយ ១ ២ ៣ ៤ ៥ ឃើញថា មួយម៉ឺនប្រាំបីពាន់ដុល្លាអាគាំងពេញបឹប! ញាក់សាច់!!!!
គ្រាន់តែប្រឡងមេធាវី គាត់ត្រូវចំណាយប្រាក់ដល់ជិតពីរម៉ឺនដុល្លា។
ខ្ញុំសួរគាត់ទៀតថា៖ ចុះប្រើប្រឡងមិនជាប់ ជំហ៊ានបន្ទាប់ជាអ្វី?
គាត់ថា៖ ត្រូវរៀនបន្ថែមទៀត។ នៅពេលដែលបញ្ចប់ការរៀនមេធាវី គឺត្រូវចុះកម្មសិក្សាស្បថក្លាយជាមេធាវីពេញសិទ្ធ។
ខ្ញុំសួរថា៖ គេស្បថយ៉ាងម៉េច? ហើយជឿលើការស្បថដែរទេ?
គាត់ឆ្លើយថា៖ អត់ទេ! ស្បថគ្រាន់តែឲ្យហើយៗទេ។ អានបន្ត »
ល្ខោននិយាយ៖ បងប្រុស
ផ្សាយដោយ ឧត្តម ក្នុង កម្សាន្ត, ល្ខោននិយាយ, សង្គមខ្មែរ, អប់រំ និង វប្បធម៌ លើ ខែធ្នូ 12, 2011
គ្រួសារយើងក្រណាស់ តែបងបានយកឈាម ផ្តូរភាពកក់ក្តៅឲ្យម៉ែ ឲ្យប្អូនប្រុស ប្អូនស្រី..
បងប្រុសដ៏មហិមា បងជាឪពុកទី២របស់ពួកយើង..
ភាគ១
ភាគ២
ភាគ៣
ភាគ៤
ភាគ៥
ផលិតដោយ WMC
-
អ្នកកំពុងរាវរក បណ្ណសារ នៃចំណាត់ក្រុម សង្គមខ្មែរ ។
ប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោច- អនុស្សាវរីយ៍មួយសន្លឹក «ផ្សាប្រហុក» ក្រុងបាត់ដំបង ខែត្របាត់ដំបង ខែកក្កដា ២០១១
- អនុស្សាវរីយមួយសន្លឹក «អ្នកតាឃ្លាំងមឿង» ស្រុកពោធ៍សាត់ ខែត្រពោធ៍សាត់ ខែកក្កដា ២០១១
- «រាជធានីភ្នំពេញ»
- អនុស្សាវរីយ៍មួយសន្លឹក «ព្រះបរមរាជវាំង រាជធានីភ្នំពេញ» ថ្ងៃ២៦ ឧសភា ២០១២
- អនុស្សាវរីយ៍មួយសន្លឹក «ទីក្រុងដាណាង វៀតណាម ភូមិភាគកណ្តាល» ខែមិថុនា ២០១០
- «បិសាចពាក់ស្រោមឥសី»
- «រំដួលដងស្ទឹងតាតៃ»
- អនុស្សាវរីយ៍មួយសន្លឹក «ភ្នំនាងកង្រី» កំពង់ឆ្នាំង ខែកក្កដា ២០១១
- «ដៃដែលបងមិនបានថ្នម» ១ ឱដៃអើយដៃស្រឡូនទន់អ្វីម្ល៉េះ ស្រស់យ៉ាងនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំវង្វែងហើយ ដៃសខ្ចីដូចសម្លីគួរកល់កើយ ដៃទន់ល្មើយកើយមួយយប់ក៏មិនអស់ចិត្ត។ ២ ដៃស្រីល្អដូចកេន្នរសួគ៌ាល័យ…
- អាឡូអូន អាឡូបង ម្តេចក៏ទូរស័ព្ទមកទាំងព្រឹកអញ្ចឹង គឺបងមានរឿងចង់ប្រាប់អូន តែអូនត្រូវសន្យាថាកុំខឹងណា រឿងអ្វីទៅបង ម្តេចក៏បន្ទាន់ម្ល៉េះ សន្យានឹងបងសិនមក…
បញ្ចេញមតិ